Day 17: Living on the edge of the road, the waterfall and my personal space

 29/11/2015

Scooters huren in Chiang Rai is goedkoper dan gedacht. Voor twee honderd Baht huren we een exemplaar met honderdvijfentwintig cc. Good deal! De helmen bergen we tegenwoordig op onder onze zadels. Dat rijdt wel zo verfrissend. Een zonnebril doen we wel op voor de veiligheid. Know your limits right?

In de shop naast de scooter verhuur koop ik een nieuwe selfie-stick. Ik heb inmiddels een lamme arm, dus het is echt nodig. Ik koop er eentje van metaal die ook geschikt is om mee te golfen zal later blijken. Een waardevolle investering omdat hij ook te gebruiken is als statief voor de GoPro en mijn telefoon.
 

We cruisen op topsnelheid (deze gaan honderdvijftien) richting the white temple. Een prachtige plek met ongetwijfeld prachtige decoraties binnenin, maar helaas gesloten tot een uur of twee. We rijden door naar een waterval die erg mooi wordt beschreven door een vriendelijke local en binnen een kwartier te bereiken zou moeten zijn. Uiteraard doen wij daar maar vijf minuten over.

Met de inmiddels nieuwe GoPro film ik op de scooter mijn stuurmanskunsten (zuignap op kilometerteller, die heb je toch niet nodig). Nadat we de vaart erin hebben check ik even of mijn telefoon nog in de houder zit van mijn scooter. Jup die zit er nog in. Ondertussen ben ik wel van de weg geraakt en rijd ik door hobbelig gras. Not good. Ik blijf rustig en stuur terug naar rechts. Nothing on the hand. Dan zie ik ineens mijn GoPro niet meer. Omg, where did it go? Ik rem vol en maak een mooie sliding met het achterwiel (gecontroleerd natuurlijk). Ik parkeer mijn scooter en ga als een bezetene rond zoeken. Ik schreeuw naar de rest van de scootercrew dat ik mijn GoPro niet kan vinden. Vijf zeer stressvolle minuten volgen, maar ik vind de GoPro ongeveer zeven meter van mijn scooter vandaag rechtop staand in de as van een overleden kampvuur. Thank God, thank Buddha! Vanaf nu nieuwe veiligheidsmaatregelen in de vorm van veiligheidsgespen, draden en zekeringen (een goed excuus om meer troep te kopen). 

Op de locatie van de waterval wacht ons een spannende hike (wandelstukje) van ongeveer een half uur. Allerlei bruggetjes van bamboe, zonder reling. I like! Met een beetje val risico is het leven gewoon mooier, wat niet wil zeggen dat ik roekeloos ben. In tegendeel, een bamboe bruggetje beklim ik met de concentratie van een sherpa die zijn weg vind op de Hymalaya (misschien wat overdreven), eindelijk een beetje uitdaging! Bij de waterval trek ik meteen mijn kleren uit, let's get Spanish! Ik klim, nadat ik het iemand anders het heb zien doen, achter de waterval. Behoorlijk spannend, maar gaaf om al die hectoliters op je rug te voelen kletteren.

Op de terugweg willen we nog naar de blackhouse, maar die sluit met een minuut of tien en het is toch echt nog twintig minuten rijden (ook voor ons). We besluiten een massage te gaan halen. Het zal de eerste worden in Thailand, maar hoe dan ook niet de laatste in Azië.

Voor een habbekrats (drie honderd Baht = zeven euro vijftig) wordt je een uur lang naar een andere dimensie gestuurd. Wat begint met veel olie en wierook versnelt al gauw in bottenkraaksessie die ik nodig had. Dat zo'n klein vrouwtje zoveel druk kan zetten met haar voetjes, ik ben zwaar onder de indruk.

Na een minuut of twintig moet ik me opdraaien. Kundig worden mijn armen en benen los gemaakt van alle reeds afgelegde kilometers. Nadat mijn bovenbenen gemasseerd zijn wordt mij (een reeds gevreesde) vraag gesteld. Of ik de full menu wil? Nu weet iedereen dat ik bij de macdonalds altijd voor het supersize menu ga als mij dat wordt gevraagd. Toch zie ik dit menu niet helemaal zitten. Een beetje alsof je een laatste euroknaller wilt bestellen (kost ook extra) , maar je duidelijk ziet dat die mckroket er al een paar uur ligt. Niet echt aantrekkelijk. Bovendien vraag ik mij hardop af of een man of een vrouw mij dit aanbiedt. Ik lach stilletjes (ik wil het niet beledigen) en bedank vriendelijk en geniet zo goed als het gaat van het resterende half uurtje. Tikkeltje awkard.  Ik slaap daarna wel als een baby in.