Day 9: Driving like locals and shitting like foreigners

20/11/2015

Deze ochtend zijn we relatief vroeg uit de veren. De Françaises doen een trekking en wij willen nogmaals (dit keer zonder bagage dus) de berg om en af crossen met onze scooters. Van te voren eten we bij een organic restaurantje dat net zes dagen open is en nog niet eens op trip advisor staat. De schaduw is er ruim aanwezig, alsook de kokosnoot soep, de heerlijke pasta en de Enya-achtige muziek. Een bizar goed afgestemd sfeertje. De kok blijkt een autodidact, maar duidelijk een talent. De Franse koks zijn lovend en we besluiten iets voor de locals te doen en een account op trip advisor achter te maken, foto' te publiceren en een goede recensie te schrijven. Eigenlijk willen we er niet weg, maar de tanks zijn gevuld en onze honger gestild. Tijd om te racen!

De weg omhoog leggen we op topsnelheid af waarbij het gelukkig allemaal goed gaat. Ik besluit niet teveel risico's te nemen en eindig als laatste. Dat wijd ik natuurlijk aan mijn hogere lichaamsgewicht en oudere scooter, de groep wijdt het aan mijn rijvaardigheden. Boven nemen we een fruit smoothie en begint mijn maag weer wat op te spelen. Irritant! Tevens begint het slaaptekort ons allemaal wat op te breken. We rusten wat uit in de schaduw en racen door naar de andere kant van de berg.

Daar zien we prachtige vergezichten, een christelijke indoctrinatie kamp vol jonge Duitse kinderen en super smalle weggetjes die vragen om wat extra gas. Inmiddels ben ik van scooter gewisseld met Sander en geeft hij eerlijk toe dat die van mij toch wel een stuk trager is. Na een uurtje of twee heeft hij het ook wel gezien en ruilen we weer om. I told you so!

De terugweg gaan we weer racen (ookal zeiden we plechtig dat we dat berg af niet zouden doen). We beginnen voorzichtig, maar dagen elkaar al snel weer uit. Op een gegeven moment kom ik in een flow en voel ik de motor (oke scooter) helemaal aan en weet ik precies waar de grens ligt. Als een ware Rossi kom ik ruimschoots als eerste aan beneden. Wat is dit gaaf zeg!

's Avonds gaan we naar de nightmarket en koopt Sander een papi broek en hemd. Ik kan helaas niet slagen, maar heb ook al teveel kleding bij me. Scheelt weer bahts! De buikpijn/misselijkheid wordt overigens wel steeds erger en ik besluit niks te bestellen in het restaurantje waar we zitten (Grandpa's Bar). Sander kijkt me vreemd aan en vraagt of alles goed gaat? Ik geef aan van niet, ik hoef zelfs geen watertje. Oh shit! Ik ga daarna vroeg naar bed (rond tien uur) en Sander duikt nog twee uurtjes het feest in. Een ietwat onplezierig nacht ga ik tegemoet waarbij ik behoorlijk wat tripjes naar het toilet maak. Shit happens!