Leaving home and going to Bangkok!

Vanuit ethisch perspectief besluit ik om al mijn onethische ervaringen vanaf nu bij te houden op papier. Opdat ik er ooit nog wat aan heb en mijn omgeving een beeld kan krijgen van wat ik beleef en wat mij beweegt.

11/11/2015

Na heerlijke geslapen te hebben, nou ja heerlijk, het hotel was goed maar je slaapt toch altijd wat onrustig als je grootste plannen hebt voor de dag er na. Het kan de verbeelding zijn, maar voor mijn gevoel heb ik een enge droom gehad vannacht. Misschien wel de bijwerkingen van die nieuwe pillen? Zal toch niet, maar geloof ik ook niet natuurlijk, Wat je niet zeker weet is er ook niet of geef je het voordeel van de twijfel is meestal mijn motto.

Omstreeks 07:20 gaat de wekker, de intro van dat heerlijke nummer waarmee ik de 4mijl van Groningen mee begon klinkt schel over de speakertjes van mijn telefoon. Ik stop het geluid en kruip weer lekker terug de warmte in. De tweede wekker is ets minder frivool, na een luid gepiep stap ik met een glimlach het bed uit. Het is rustig in het hotel, de meesten zullen nog wel slapen, alhoewel het tijdstip (rond 07:30) niet uitzonderlijk vroeg is.

Na een heerlijke warme douche (hopelijk niet de laatste is de komende vier maanden) schuif ik beneden aan bij het buffet voor een bordje Brinta. Niks smaakt beter, mits je er wat rozijnen en banaan doorheen gooit. Samen met de eigenaar van het hotel drink ik een glaasje gedronken om vervolgens zonder al te veel woorden me klaar te maken voor vertrek. Er hangt niet een gespannen sfeer, maar ergens zijn wat zenuwen te vinden onder de stoelen en banken. Ik zou vertrekken rond 08:15, maar na een telefoontje blijkt mijn taxi wat aan de late kant. Geen nood, ik doe altijd zoveel mogelijk rustig aan als ik op reis ga.

Had ik dat eigenlijk al verteld? Ik ga op reis. Een paar maanden Azië doortrekken om eens te zien wat ik allemaal aankan en wat er zich zoal afspeelt aan de andere kant van de wereld. Daar waar de zon warm is, het bier lauw en vrouwen niet altijd vrouwen blijken te zijn. Althans dat is zo'n beetje mijn opvatting van Azië. Nogal wat stereotypen en niet bepaald een brede blik. Maar ik dwaal af, de taxi is dus wat later. Schijnbaar heeft de motor het begeven of is in ieder geval onder veel zuchten toe aan een beurtje. Een collega taxi is onderweg en als het goed is kom ik nog ruimschoots op tijd voor mijn vlucht vanaf Schiphol naar Moskou. Daar zal ik even uitgebreid dineren bij de Burger King om vervolgens door te vliegen naar de warme tropen, om precies te zijn naar Bangkok.

De taxi arriveert luid toeterend, aangevend dat hij ook heeft gezien dat de tijd wat begint te dringen. Ik stel de chauffeur echter gerust en verzeker het stel (de chauffeur heeft zijn ex-vrouw meegenomen), dat we ons niet hoeven te haasten. Sterker nog, ik besluit hen een kleine rondleiding van het hotel te geven. De eigenaar heeft me altijd goed behandeld en ik zou willen zeggen dat we een band hebben ontwikkeld. Dat gaat natuurlijk snel als je samen drankjes drinkt en uitstapjes naar de lokale supermarkt maakt. Het hotel is verder zelf ook in goede doen, na ietwat kleine entree is de lobby zeker een aangename ruimte om te verblijven. Een grote bar pronkt in het midden van de ruimte en verbergt een zorgvuldig uitgekozen collectie wijnen en kazen. De taxi chauffeur en zijn ex-vrouw zijn duidelijk onder de indruk, ze zien zichzelf er al een nachtje logeren, was het niet dat ze al een aantal jaren uit elkaar zijn. De eigenaar laat rustig en gedegen zien hoe zijn hotel is opgesteld en waarom die bar toch zo speciaal is. Dat heeft natuurlijk niets met zijn eigen liefde voor wijn en goed voedsel te maken, dat was puur noodzakelijk om klanten te trekken maakt hij zichzelf wijs.

Na een minuut of 10 besluit ik samen met het gezelschap dan toch maar richting de taxi te lopen. De hotel eigenaar protesteert en vraagt nogmaals of ik niet nog een nachtje wil blijven. Ik schut mijn hoofd en zeg dat ik toch echt mijn vlucht moet halen en niet langer kan genieten van zijn gastvrijheid. Hierop antwoord hij dat er op het moment geen andere gasten zijn en hij wel mee wil naar Amsterdam. Dan kan hij daar direct inkopen doen, want de wijn voorraad is na gister avond behoorlijk geslonken. We reizen daarop met z'n vieren richting Schiphol. Onderweg halen we levenselixer in de vloeibare vorm van zwart goud, om die tankbeurt toch wat nut mee te geven.

Onderweg draaien we top 40 hits en kan ik het bijna niet helpen om een traantje te laten bij een droevig nummer van de band Causes. Ik vind het schijnbaar moeilijk om mijn nieuwe metgezel dadelijk alsnog te moeten missen. Eenmaal op Schiphol aangekomen drinken we opnieuw het zwarte goud en check, dubbel check ik mijn vluchtgegevens. Het onvermijdelijke afscheid komt steeds dichterbij. Ik ga geen tranen laten, de waterlanders zijn niet uitgenodigd. Op het moment dat de taxi chauffeur me echter psalm 91 aanraad , om me te beschermen tijdens mijn reis, komen de ongenodige gasten uit het noorden toch aanzetten. Verdomme, ik zou niet huilen, waarom raakt mij dit zo ineens? Ik pak snel een zakdoek en vraag de twee tranen weg.

Even later is daar het daadwerkelijke afscheid. Ik knuffel uit gewoonte de chauffeur en zijn ex-vrouw als ook de hotel eigenaar. Het voelt vreemd, alsof ik ze opeens veel ga missen. Een beetje onwerkelijk knuffel ik de hotel eigenares iets te lang. Haar stevige grip suggereert dat het haar niet lijkt te deren. Ik zou zelfs zweren dat ze een traantje laat, maar dat kan ook fantasie zijn, dat onderscheid vind ik soms moeilijk te maken.

Eenmaal de gate door kijk ik nog een laatste keer terug en geef ik argeloos een handkus, alsof ik altijd zo afscheid neem van een taxi chauffeur, zijn ex-vrouw en een hotel eigenaar. Daarna sta ik er ineens alleen voor, geen back-up, geen vangnet, geen hulplijnen. Ik zal het vanaf nu vier maanden alleen moeten doen, nou ja, ik heb natuurlijk wat engeltjes op mijn schouder die ik altijd kan raadplegen en mijn mobiele telefoon belt elke hulpdienst ter wereld mocht het nodig zijn.

De douane, tja wat kan ik er over kwijt? Dat ik vrij lang stond te wachten omdat ik dacht dat mijn bagage extra werd gecontroleerd, terwijl er toch echt een bordje stond die het tegenovergestelde beweerde? Nee, dat is zo lullig, dat soort zaken vertel je aan niemand, Eenmaal bij de juiste gate aangekomen vind ik het vrij druk. Met nog 20 minuten voor vertrek zit de hele hal nog vol met mensen. Dikke, dunne, buitenlandse, gehandicapte, lelijke, knappe, moderne, ouderwetse en authentieke mensen. Ik besluit aan te sluiten in de rij, ik ben niet anders dan de rest. Na een goede vijf minuten heb ik door dat er alleen 'business or … travel' mensen in de rij mogen staan. Jan met de pet moet nog even wachten met boarden. Geen probleem, ik wilde stiekem toch nog even het vliegtuig filmen en ik snap ook niet waarom je 'graag' eerder in het vliegtuig zou willen zitten, daar de vierkante meters er beperkt zijn. Na wat film werk besluit ik te gaan zitten naast een vrouw in kleermakershouding. Ze komt overduidelijk uit India, of in ieder geval ergens uit die regionen. Ze heeft een Amerikaans paspoort, daar heb je alweer zo'n stereotype. Net als die mensen in de rij, die hebben misschien wel een 'business' kaartje, maar dat maakt ze nog niet onaardig toch? De rij wordt korter en ik besluit om eens een balletje op te gooien naar de vrouw naast mij (figuurlijk want op die leeftijd en in die houding is vangen lastig). Ik vraag waar ze naartoe gaat en ze antwoord India. Ja, zo ver was ik ook al. Ik vraag waarom ze een Amerikaans paspoort heeft (dom, ik weet het). Ze antwoord dat ze er al 25 jaar woont en ze nu voor het eerst sinds die tijd terug gaat naar haar geboorteland. Na wat gezonde aarzeling van haar kant vraagt ze wat ik ga doen en haar ogen lichten op als ik uitleg dat ik ga backpacken. Ze adviseert me nog snel het water er niet de drinken en geen rauw vlees. Dan is het onze beurt om aan te sluiten in de rij. We kletsen nog wat en ze vraagt me wat ik doe voor de kost. Ik geef aan psycholoog te zijn en sinds een jaar ben afgestudeerd. Ze knikt goed dunkend en vertelt trots over haar kleindochter die een miljoen aan research als klinische neuropsycholoog heeft binnen gehaald (ik heb het gecheckt, het klopt!). Nadat we elkaar uit het oog verliezen zoek ik mijn stoel op in het vliegtuig. Ik dacht extra beenruimte, think again, er is een foutje gemaakt (waarschijnlijk door mezelf) waardoor ik een gewone stoel heb. Ik neem alsnog tevreden plaats en laat mijn haviksoog vallen op een lege plek met extra beenruimte. De stewardess informeert me dat ik dan wel een gold of platinum card moet hebben, Ik probeer nog tevergeefs te zwaaien met een creditcard, maar het mag niet baten. Bijzonder beleid, ik krijg in ieder geval wel een glimlach terug van de stewardess, wat het zitcomfort niet ten goede komt (TMI = Too Much Information). Een knappe vertraging van 1 uur en 25 minuten zorgt ervoor dat mijn 1 uur en 25 minuten overstap tijd als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik maak me er niet druk om, want je krijgt dan toch een chille hotel kamer als je je aansluiting mist? Het eten dat we krijgen is niets bijzonders, ik besluit voor kip ipv beef te gaan. Goede gewoontes moeten doorgaan. Ik eet lang niet alles op, ik laat het steen harde broodje liggen, alsook de droge snee brood en het rauwe vlees. Geen risico's. Mijn buurman denkt daar anders over en eet zijn bord wel leeg. Maar dat doet hij zo te zien wel vaker. Hopelijk verrast hij me niet met een spoedcursus Nederlands, alhoewel ik altijd open sta voor verrassingen zoals iedereen weet die me kent. Na een grondige inspectie van de candybar (ik zoek de calorieën tussen al die Russische tekst), berg ik tevreden mijn rommel op doe ik even de oogjes dicht.

Nadat het vliegtuig land haast ik me naar de voorkant van het vliegtuig, mijn aansluiting is maximaal krap geworden en ik ben niet van plan langer in Rusland te blijven dan nodig. Bovendien ook vrijwel niks warms bij me, dus berijd ik me voor op een sprintje a la 4 mijl. Over de vliegtuig intercom klinkt de mededeling dat 'business class' passagiers het vliegtuig eerst dienen te verlaten. Heb ik daar schijt aan? Een beetje wel, ik wring me in ieder geval zo ver mogelijk naar voren. Eenmaal het de vliegtuig deur voorbij sprint ik maar ergens naar toe. De grote menigte volgen doe je instinctief. Na een minuut of 2 kom ik in een grote rij en groeit het besef dat ik wel degelijk langer zal blijven in dit koude land.

Dan hoor ik ineens Nederlands naast me. Altijd wel lekker als je gestrest ben! Sander Vrijhoeven en Justine Pelissier (blijkt later). Ik vraag of ze ook naar Bangkok moeten. Met rode hoofden knikken ze ja. Een vriendschap voor het leven is geboren, althans zo voelt dat op zo'n moment. We moeten 2 uur en een kwartier wachten. Tijd voor een biertje! Een ierse pub in Moskou wordt het, terwijl we naarstig op zoek gaan naar wifi. Als we in de rij staan voor boarden horen we dat er nog drie kwartier bij komt. Ontspan, en neem nog eentje Daniel klinkt het in mijn hoofd.

Aan boord van de Boeing 777 is het goed vertoeven. Sander was zo aardig (1,64m) zijn plek af te staan zodat ik aan het gangpad kon zitten. Tijdens de vlucht besluiten we synchroon een filmpje te kijken en vervolgens een goede 3 uur slaap te pakken. We zitten naast het toilet en bezoeken het gretig. We drinken nu al ongelofelijk veel (water, ontspan). Omdat we natuurlijk niet de backpackers beginnersfout gaan maken.

Eenmaal op Bangkok wachten we geduldig in de rij. Nadat je je gegevens hebt ingevuld kun je namelijk een via up on arrival krijgen. End of the day dutch time!