Day 11: Feeling better and rested in Pai

22/11/2015

Na een goddelijke nachtje doorslapen en geen toilet bezoekjes hebben we een goede tien uur slaap te pakken. Eindelijk weer back to being a man.

Ik neem beneden een kipburger met rijst en veel water. Ik werk wat emailtjes af en selecteer wat foto's die de moeite waard zijn (moet je echt dagelijks bijhouden). Onze bus zal ons oppikken voor het Hostel rond een uur of half een (die streepjes lukken niet, oftewel zoals Yann met accent zou zeggen 'We dont gieeff aa shiiit').

De rest van de 'scootergang' leveren hun vervoersmiddelen in en krijgen te horen dat er toch echt wel wat crashes zijn geweest. Via via weten ze precies wie waar onderuit is gegaan en wijzen daarna kundig de krassen aan. Hoe goed moet de geheime dienst van Thailand wel niet zijn? De neus zijn de heren (Sander en Alban) ongeveer 1500 Baht kwijt. Alban slikt het gretig, die is onder een auto geschoven en bovenop een tuktuk. Sander heeft echter niks geraakt, maar er zit sinds vannacht wel een extra kras op z'n scooter? Verdacht vinden we, maar we betalen maar. Ik ben blij dat ik m'n scooter een dag daarvoor zonder gezeur kon inleveren. Weer wat geleerd, altijd om de oudste scooter vragen, heb je minder gezeik.

We bereiden ons voor op de drie en een half uur durende rit van Chiang Mai naar Pai. Deze zal over bergweggetjes gaan waar menig dronkaard zich gegarandeerd permanent de vernieling in heeft geholpen. Achterin het mini busje (we dachten een grote bus, maar op reis is alles altijd anders dan je denkt) is het wat krap. Vier locals oké, vier mannen die normaal naar de sportschool gaan: niet oké. Ik sluit me op in m'n laptop en kijk de film Sideways en krijg spontaan zin in wijn (de fijnproever snapt hem). We pauzeren halverwege voor wat chips en cola (voelt als een bezoekje aan de huisarts).

Aangekomen zoeken we onze weg naar het reeds geboekte Hostel (met dank aan de Francaises die er al een dag eerder aankwamen) via een paar achtertuinen en een tempel. Google maps werkt niet altijd even goed. But we don't give a shiiiit.

Wat blijkt? Het is geen Hostel maar allemaal kleine huisjes. Wat een romantiek, een klein dorpje omringt met verlichting en net buiten de drukte, alleen te bereiken via een gammel bruggetje. Perfect. Samen met de drie andere heren douchen we en maken we een group selfie, privacy bestaat niet voor een backpacker (just kidding).

Onderweg in de bus hebben we trouwens de volgende vier nicknames bedacht voor de crew: Sander heet Broken Pedal, daar hij tijdens de fietsenhuur in Ayutthaya keihard onderuit ging toen z'n pedaal afbrak, ik heet GonePro (dat ene spelende probleempje), Yann heet Sticky Rice want dat besteld hij elke dag en Alban heet DJ BoyLady, waar je zelf maar een verhaal van maakt.

We drinken in het levendige uitgaans gebeuren een biertje en genieten van de Deep House. Samen zoeken we ons bed op en gaan we een koude nacht tegemoet (je verwacht het niet met zoveel man in een hut, maar we zitten op hoogte dus hebben het wat fris).