Day 19: Buying the Murse, some proteine and fresh laundry

01/12/2015

Het is December! Tijd voor Sinterklaas, het kerstfeest en het rituele oliebollen bakken. In mijn gedachten ga ik dat hopelijk niet missen, ik vind wel een surrogaat linksom of rechtsom. Deze ochtend verwachten we een emailtje van de Gibbon experience, zodat we morgen kunnen vertrekken. Daarop besluiten we onze scooters, onze was en onze reislust even in te leveren. Een rustig dagje staat op de agenda. Her en der wat lekker eten en wat uitrusten.

De was leveren we in (ik heb inmiddels alweer drie en een halve kilo). Ik probeer telkens een T-shirt langer te dragen dan een dag, maar met deze temperaturen doe ik daar niemand een plezier mee. Rond een uur of twaalf gaan lunchen bij the Bakkery (al direct een favoriet). Ik bestel een goddelijk broodje met geroosterde kip en tomaat. Deze dag huurt Sander even een fiets om naar de gym te gaan. Goede routines gaan natuurlijk door. Daarop besluit ik maar weer een peuk op te steken. Roken is goed(koop). Ik weet ten tijde van dit schrijven dat ik alle troep al weer heb afgezworen (een keer drie weken gerookt, bite me). Nu weet ook in ieder geval een beetje wat er in het hoofd van een roker omgaat. Ik snap het wel, het is chill. Hardlopen, sporten, jezelf in de spiegel aankijken etc is alleen wel wat minder.

Yann & Alban gaan vandaag met ons van een laatste avondmaal genieten. Sander en ik hadden al heel enthousiast buskaartjes naar Laos gekocht, maar we hebben nog geen reactie van de Gibbon Experience. We verkopen dus de kaartjes aan de fransozen, omdat zij die experience gaan overslaan.

Op de markt koop ik deze middag een waar genot, een fannypack a.k.a man purse (murse) a.k.a nerdbag, of ook wel parabrothertas. Ik ben me er een partij blij mee. Nu kan ik al mijn valuables opslaan, vastzetten met haken, touwtjes en cijferslotjes. Try to rob me now! Staat overigens ook super goed. Als ik nu mijn backpack, rugzak voor, fannypack en paspoort tasje om heb voel ik me een ware commando (minus de spieren of het doorwinterde karakter; work in progress).

We eten weer wat gezonde eiwitten in de vorm van boneless chicken, een paar honderd groenten er bij en we kunnen weer gaan poolen in onze favoriete bar. We lopen naar binnen en worden direct vriendelijk begroet. Of we ook een grote Leo willen (een luxe Chang), maar natuurlijk! Betalen hoeft hier niet, want we zijn locals (rekening aan het einde van de avond). We spelen de sterren van de hemel, ja echt we worden langzamerhand vrij goed. We spelen namelijk potjes pool op een snooker tafel, dat betekent dus krappe gaatjes. De snookertafel bevind zich overigens op een fide op de eerste etage met uitzicht over de rest van de bar. De ruimte is voor ons prive en heeft wel iets weg van een jeugdhonk of gangsterhol (je mag er drinken en vloeken). Beneden horen we een schelle aziatische keel die gesmeerd moet worden, zijn personificatie van Sting kan beter. Nadat een laveloze gitarist en dreummer aansluiten is de maat vol. Nuchter als ik ben (van een enkele Leo ga je beter spelen, maar meer als snel niet meer) besluit ik de stokjes over te nemen. Voor het eerst in een jaar of tien raak ik een drumstel aan en dat is te horen. Na een nummertje van Dire Straits (Brothers in Arms) kom ik er lekker in en drum ik als een kleuter, maar wel op de maat. Voelt wel goed! Nadat ik teveel overdreven complimentjes krijg voor mijn gerammel verlaten we ons honk.

We maken het uiteindelijk iets te laat voor Yann & Alban (die moeten om vijf uur op), maar besluiten nog een laatste group hugg te doen. See you craxy french mtf'ers later!