Day 20: Getting pussy and a pingpong bat

02/12/2015

De dag begint goed met een paar noemenswaardige (maar niet ten toneel stelbare) foto's uit Nederland. I like! Van Yann & Alban krijgen we vanuit ons bed mooie plaatjes te zien uit Laos. Een oerwoud vol ongerepte vrouwelijke backpackers als we hun mogen geloven. Nadat we uit de veren zijn gaan we weer naar de Bakkery (heeft niks met het personeel te maken). Daar bestel ik wederom een heerlijke cappuccino voor de prijs van een euro. Misschien niet goedkoop, maar wel noodzakelijk. Toevallig krijg ik via de app door dat Bram Paul net twee briefjes van twintig vind in zijn sportbroek. Donaties zijn altijd welkom, dat lijkt me duidelijk (NL10RABO123456789).

Vandaag hebben we van de Gibbon Experience gehoord dat we a.s. zaterdag welkom zijn. Top nieuws! Of we onze vrijdag (het is woensdag) even willen melden op locatie. Dat betekent dus nog twee daagjes Chiang Rai. Niemand blijft zo lang in dit oord, maar waarom ook niet? Hebben we haast? Nee? Hebben we het naar onze zin? Best wel? Waar maken we ons druk om dan? Nergens om?
 

Om te vieren dat we nog even blijven gaan we even langs PUKA RELAX (knap gekozen naam voor een bar, maar dat heb je overal ter wereld: in Boornbergum werkt bijvoorbeeld aannemer Cock Slobber).

Nadat we doorlopen zien we een pussybar! En dan een echte. Schijnt ook eentje in Groningen te komen binnen een paar weken? We nemen er wat lokale kittymilk en proberen de kapot geaaide beestjes te lokken met speelgoed. We falen. Beetje zielig concept eigenlijk, arme beestjes hebben totaal geen privé en worden te pas en te onpas opgepakt.

's Avond eten we weer in een favoriet barretje en gaan we weer poolen. In de Bob Marley bar spenderen we ook nog wat Bahts. Om af te sluiten in de PingPong bar. Wat PingPong Bar? Hoe gaaf! Natuurlijk zijn Sander en ik aan elkaar gewaagd. De lokale bartendsters kunnen er echter ook wat van! Dit is een nette bar (soort van), dus geen pingpong show hier, maar zeker knappe prestaties gezien de hoogte van de hakken waarop gespeeld word. Als blijkt dat Sander en ik toch echt alleen voor het tafelspelletje komen neemt de interesse van de dames wel wat af. Sorry dames, we zijn nog niet rijk en vijfenzestig jaar en in het bezit van een minderwaardigheidscomplex (zoals die, die, die en die andere meneer daar aan de bar). Ik was van plan een stukje te gaan schrijven over deze heren. Uit respect voor de veelzijdigheid van de evolutie van het menselijk ras besluit ik dat dit er ook mag zijn. Het is eigenlijk voor iedereen die er aan meedoet een win-win en een lose-lose, het hangt er maar net vanaf welke kant je het wilt bekijken. Ik denk alleen wel dat niemand er echt gelukkig van wordt (het kost de ene partij geld en persoonlijkheid en de andere partij mogelijk nog meer), dus ik snap het niet helemaal? Enfin, ik snap wel meer niet en ze lijken wel lol te hebben. Live and let live.

Vanavond gaan we eens lekker vroeg op bed, want morgen is ons laatste dagje in Chiang Rai en we willen nog wat tempels en vergezichten zien. Trusten!