Day 1: Finding a place to sleep and to party

12/11/2015

Bangkok Airport. Op zoek naar je tas, pardon je backpack, pardon je huis en haard. De mijne ligt al klaar om te pakken naast de band. Vreemd? Er lijkt ook een band vanaf te zijn. Nog vreemder. Paniek? Ja, een beetje wel. De band is natuurlijk dubbel gaan zitten en alles is goed, no worries my friend.

Ik pak zorgvuldig de flightback van mijn huis en haard af en prop mijn handbagage in mijn huis en haard (oke nu weer backpack). Het past niet heel makkelijk en voelt wel rete zwaar op mijn rug. Then and there besef ik me dat ik teveel spul heb meegenomen. You stupid fuck. We gaan om de beurt naar het toilet, want full para modus omtrent mijn kindje, pardon backpack, is aan!

Buiten regelen we een taxi (nadat we net iets te lang niet doorhebben dat je daarvoor een kaartje moet trekken). Daarom lachten die taxi's ons zo vriendelijk uit dus. Sander is overigens net als ik niet de meeste praktische persoon ter wereld. Jammer genoeg zijn we nog maar met zijn tweeën over. Niet alle backpackers doen dezelfde trip natuurlijk, Sienna Veelders vloog door naar Myanmar.

Eenmaal in de taxi is het genieten geblazen, de airco staat vol aan op interne circulatie stand (vanwege alle smog?). Laten we de geur maar omschrijven als 'funky fresh'. Onduidelijk of de geur nou door de uitgedroogde bloemetjes aan de binnenspiegel kwam, de 'luchtverfrisser' of de beste man zelf. Waarschijnlijk een combinatie. Meteen valt trouwens ook op dat ze hier dus links rijden. Alhoewel, ze rijden eigenlijk overal. Verkeersregels zijn er niet echt, of iedereen heeft er lak aan. Iedereen vertrouwd op de snelle reflexen van de andere weggebruikers. Opzich kan ik me daar wel in vinden, het houdt je waarschijnlijk tot op hoge leeftijd jong.

Afgezet op Kho San Road, misschien wel de minst idyllische plek van heel Thailand, kijken we onze ogen uit. Ontzettend veel mensen, kraampjes, muziek, kleuren, geuren, nationaliteiten. En ohja, had ik al gezegd dat je oprecht een klap voor je kop krijgt als je de taxi van zon 18 graden uitstapt en 33 om je oren krijgt? Fijn is anders, maar de hitte went snel.

Op zoek naar een hostel dus, want van te voren boeken is niet de hippie way. Waar de fuck zijn we eigenlijk en waarom doen al mijn offline gedownloade kaarten het niet? Ontspan Daan, ontspan. Gewoon een kant op wandelen, zoals ze dat vroeger deden werkt nog steeds toch? Het eerste tot en met het vijfde hostel zijn of te onproper (lees ranzig) of te duur (lees een euro of 10 per nacht). Terwijl mijn nieuwe allerbeste vriend (sorry Bram) Sander en ik naarstig zoeken naar een volgende Hostel spreekt Alexia ons aan, ze vraagt in het Engels of we een hostel zoeken (are you looking for a hostel?), we bevestigen dit en ze vertelt dat zij en Justine (beide Françaises) ook op zoek zijn. Natuurlijk vormen we vanaf dat moment een kwartet.

Nadat we Kho San Road helemaal zijn doorlopen komen we bij een kruising en wat schets mijn verbazing? Is dat een BorneoBoy daar aan de andere kant van de straat? Ja hoor, mijn onderbuurman (Tim, een super aardige gast) staat daar in zijn hemdje. Deze stad heeft meer dan acht miljoen inwoners en ik zie hem? Hoe klein is die kans dan? Ik wist niet eens dat hij uit Groningen was gevolgen. Bizar, ook duidelijk te zien aan zijn gelaatsuitdrukking. Tijd voor een foto als bewijs! (zie facebook). Volgens Tim kunnen we verderop slapen voor 4,50 euro per nacht, mits we niet teveel geven om hygiene, privacy of basic human rights. Het klinkt verleidelijk en we beloven het te zullen checken. Tim is trouwens een dikke baas mett zn kleine rugzakje en simpel weekend tasje. Deze man heeft naar schatting 2 onderbroeken, 1 hemd, een telefoon oplader en wat gel mee. Duidelijke ervarener dan ik met mijn kolos op de rug. Durf oprecht te zeggen dat ik geen grotere idioot met een grotere backpack heb gezien dan die van mijzelf, laat staan met in totaal alweer een16 kilo op de rug. Ik had al verteld dat ik teveel shit bij me heb toch?

Vooral de electronica weegt er behoorlijk in (laptop, e-reader, go pro, go pro hulpstukken, twee externe accu's, exra accu's voor de gopro en dan nog mijn eigen smartphone plus oplader etc. Maar goed, dat heb ik allemaal nodig voor o.a. Het schrijven van dit blog maak ik mezelf wijs.

Oke, ons hostel. Het is er eentje met basic human rights, er is zelfs airco met afstandsbediening een tv die we nooit zullen aan doen en op de gang een aantal gedeelde toiletten en doche combinaties. Meer dan prima (bijna luxe te noemen zelfs) en gellukkig stil voor maar 7,50 euro per nacht. Samen met Sander snurken ik heerlijk wat af, maar dat kwam later pas.

We droppen onze backpacks (hoe goddelijk) en gaan douchen (apart). De françaises vinden het LHotel ook tres beau en boeken het ook. We meeten beneden in de lobby weer na een uurtje. Daar krijgen we te horen dat de françaises nog twee fransozen kennen die ze op het vliegveld hadden ontmoet. Die heren zijn onderweg vanuit hun hotel buiten het centrum. We besluiten daar ook op te wachten en drinken in de lobby een grote Chang (633 ml a 5,5 procent, prijs 3 euro; het enige wat niet belachelijk goedkoop is hier).

Alban & Yann sluiten na een half uurtje aan en blijken erg chill te zijn. Allebei koks in frankrijk en dus niet vies van een biertje of 2,3,4 of schorpioentje, vage spin, kakkerlak en nog iets ondefinieerbaars. We proeven alles, want nee zeggen mag niet in Thailand (behalve tegen de twee verkoper die hetzelfde aanbied, en de derde en de vierde.

We verlaten de veilige haven van het Hostel en duiken het woeste (nouja woeste), laten we zeggen levendige nachtleven (klinkt lekker), van Kho San Road in. Veel live muziek, overal hoor je een schorre Bob Marley, uitgedroogde Red hot Chilli Peppers bandleden, gedrogeerde en overleden bandleden van the rolling stones en last but nut least: THE KING.

Het bier smaakt goed, na mijn eerste biertje ben ik al half dronken. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de twee uur slaap in vijftig uur reizen en backpacken. Na een tweede 'biertje' (nouja ze zijn dus vrij fors), doe ik het even rustig aan. Vijf minuten later ben ik dat voornemen weer vergeten en bestel ik nog eentje. Na verloop van bier en tijd krijg ik zin in een dansje (you know me) en vraag ik aan de locals waar dat kan. Hiernaast betaald en iets verderop gratis, oke duidelijk daar gaan we naartoe dus. De party plek was een cafe wat half binnen en buiten was, een geslaagde keuze met ruime dansgelegenheid tussen en op de tafels. Bij de poolbar staat een jochie van acht jaar oud je keu op te poetsen als je niet aan de beurt ben. In de dronken staat waarin ik dan verkeer geef ik hem twintig Baht. Wonderbaarlijk gaat hij vijf minuten later weg, hopelijk om te gaan slapen.

Dan breekt ook het einde aan van onze avond, althans ik zie dat Sander en ik ver heen zijn (hij nog verder dan ik, sorry moeder van Sander), dus beter gaan we naar huis slenteren. Een route van vijf minuten kost ons (door een afgesloten weg) een half uur en leidt ons langs de meest lugubere straatjes die ik ooit heb gezien. Wonder boven wonder komen we bijna niemand tegen en zijn we niet vriendelijk of onvriendelijk gevraagd onze kostbare bezittingen af te geven. Niet dat we die bij ons hadden trouwens, in Thailand ga je met wat geld in je broekzak op stap; that's it. Blij dat we eindelijk ons hotel hebben gevonden, na een minuut of twintig was de moraal vrij laag, kruipen we ons bedje in. Traditie getrouw zet ik nog wat zachte decibels op om even na te genieten van de avond.

Lampje uit, onrustig slapen aan.