Day 5: Getting around and familiar in Ayutthaya

16/11/2015

Inslapen is een opgave vannacht, de Françaises hebben kennelijk nog veel te bespreken en elke beweging die Sander boven me maakt hoor ik. Gelukkig houd ik wel van een uitdaging. Ik pak het gratis slaapmaskertje van de Russische vliemaatschappij Aeroflot, mijn oordopjes en draai me als eerste om. Ik val als een blok in slaap en word deze ochtend wakker rond een uurtje of zeven (kennelijk als enige goed geslapen, iets met karma?).

Hardlopen stond rond een uur of half negen op het programma vandaag, maar dat kan ik ook gewoon nu al doen? Ik voel me uitgeslapen (ongeveer zeven uur gepakt), dus pak ik geruisloos het setje wat ik de avond van te voren heb klaargelegd. Rustig loop ik naar de 7/11, ik ga natuurlijk eerst wat water halen voordat ik ga hardlopen in de tropen. Met baby packpack (de dagelijkse rugzak), een liter water, Bram Paul zijn hitjes en een petje ga ik de strijd aan. Ik wil twintig minuten hardlopen, maar kom na een kwartiertje mezelf tegen. Met toch wel een voldaan gevoel neem ik een hardloop selfie en ga ik weer langs de 7/11 voor 3 liter extra water. It's gonna be a hot day!

We huren fietsen vandaag, maar dan van het kaliber waar menig student nog respect voor heeft. De banden zijn zacht, de zadels hard, de pedalen los en de kettingen zijn aan vervanging toe. Dat eerste probleem is zo opgelost. Van de overige zaken hebben we de hele dag nog lol. Sander in het bijzonder. Na een minuut of vijf komt hij er achter dat zijn ketting (eentje van rubber en niet van staal) totaal versleten is. Sander leunt op mij terwijl ik weer aan de rechterkant van de straat wil fietsen tegen het verkeer in. Zal nog wel even duren.

Bjjna bij de fietsen toko aangekomen breekt Sander zijn pedaal af, met een luid kabaal stort hij ter aarde terwijl ik me afvraag (ik fiets voorop) welke Française er zwaar gewond zal zijn. Iedereen kan er om lachen. En Sander later ook.

Met de fiets zien we in korte tijd veel tempels. We zien als eerste Phra Mongkhon Baphit. Dit is een een oude begraafplaats, maar we doneren niet aan het hiernamaals (we klimmen weer over een muurtje). Opzich worden we al een beetje tempel-moe, dat schijnt een ding te zijn onder backpackers. Daarna gaan we door naar Wat Phrasisanpethh. Weer prachtige tempels, maar meer van hetzelfde.

Als lunch vandaag iets super westers: een tosti met ketchup. Hij smaakt ontzettend goed en ik vind het lekker om wat calorieën te bunkeren. Op naar een nieuw soort tempel: eentje met uitzicht! We beklimmen in een graad of 42,1 Celsius (foto aanwezig) al drinkend een trede of honderd. Boven valt het uitzicht ietwat tegen en smeren we ons in met zonnebrand. Eigenlijk doen we dat te weinig en te laat. Het is een wonder dat niemand ernstig is verband, op Sander na dan. Dit is eigenlijk wel echt zijn dag. Karma, ben ik morgen aan de beurt?

We fietsen daarna een stuk langs de snelweg en verdwalen heerlijk (de kaart klopt echt niet, dat heeft niks met ons onvermogen te maken) en besluiten geen risico te nemen waardoor we onze nachttrein naar Chang Mai zouden kunnen missen. Alexia (een van de Françaises) krijgt nog een lekke band en we zijn dan onderhand wel klaar met het fietsen in deze hitte. Gelukkig wel voldoende water gedronken (ik kan echt niet meer zonder het watersysteem).

Bij het hostel halen we onze backpacks die we er gratis mochten laten staan na het uitchecken en krijgen we zelfs toestemming voor een koude douche. Aardige lui hier in Ayutthaya.
 

Op avondmarkt eten we een pad tai (ik moet iets gevarieerder gaan eten geloof ik) en drinken we een ijskoude cola uit glazen fles. De muggen hebben ook honger dus we eten snel door.

Een tuktuk is opeens moeilijk te vinden, terwijl je er normaliter over struikelt, waardoor er even paniek is. We vinder er na wat zoeken eentje en proppen zes man in een groot uitgevallen tuktuk. Ik mag weer voorin en zit royaal (daar zeg ik geen nee tegen, best een fijne trend zo onderhand).

Bij het treinstation hebben we een half uurtje en iedereen slaat nog wat noodrantsoen in voor de elf en een half uur durende treinrit die gaat komen. Ik speel met Almand nog een potje dammen op een speelbord met bierdopjes. Een spannend potje, maar Robben is toch echt beter dan Zidane.

Eenmaal in de trein ben ik blij dat ik voor twee en een halve euro mag slapen in een (iets) groter bed. Stelletjes liggen er met z'n tweeën in, maar het is niet groter dan een meter bij een meter en tachtig centimeter (handig, ik slaap in de foetus houding). Ik ga nog even naar het toilet en betrap mezelf er op dat ik ook in mijn eentje al nadenk in het Engels. Hoe lang zal het duren voordat ik Engels droom? Ik vermoed niet lang meer. De trein schommelt mij langzaam in slaap en ik ga hopelijk een goede nachtrust tegemoet.